Artık meseleyi yumuşatarak konuşamayız.
Bugün Alevi örgütlenmesi bir kriz değil, bir yön kaybı yaşamaktadır.
Bu durum geçici değildir. Yapısaldır. Derindir. Tehlikelidir.
Sorun sadece devlet baskısı değildir.
Sorun sadece siyasal iklim değildir.
Sorun içeridedir.
Ve en tehlikelisi de budur.

1. Yol Adına Konuşup Yolu Bilmemek
   Bugün birçok kurum yöneticisi:
   • Yol erkânını bilmiyor
   • Alevi tarihine hâkim değil
   • Ocak sistemini anlamıyor
   • İnanç ile siyasetin sınırını kuramıyor
   Ama kürsüye çıkıp “Alevilik” adına konuşabiliyor.
   Bu bir temsil krizi değil; bir meşruiyet krizidir.
   Yol bilgisi olmadan temsil, kimliğin boşaltılmasıdır.
   Bu bilinçsizlik devam ederse Alevi örgütleri sadece tabela olarak kalacaktır.
2. Liyakat Değil, Sadakat Rejimi
   Alevi örgütlerinde bugün belirleyici olan:
   • Bilgi değil
   • Birikim değil
   • Emek değil
   Yakınlık, klik, bölgecilik ve “bizden olsun” anlayışıdır.
   Bu açıkça bir sadakat düzenidir.
   Sadakat düzeni:
   • Nitelikli insanları dışlar
   • Orta vasatı yönetici yapar
   • Kurumu daraltır
   • Güveni çökertir
   Alevi örgütleri bu anlayışla ilerleyemez.
   Bu anlayış örgütü içeriden çürütmektedir.
3. Eleştiriden Korkan Bir Yapı Yol Olamaz
   Alevi yolu sorgulamayı esas alır.
   Ama bugün eleştiri tehdit sayılıyor.
   • Soru soran dışlanıyor
   • Farklı düşünen yalnızlaştırılıyor
   • Gerçeği söyleyen “problemli” ilan ediliyor
   Bu açık bir otoriterleşmedir.
   Eleştiriden korkan yapı, hakikatten korkuyor demektir.
   Hakikatten korkan yapı ise yol olamaz.
4. Delege Sistemi İşlevsizdir
   Delege denetlemeli, hesap sormalıdır.
   Ama bugün delege:
   • El kaldırıp indiren
   • Güç dengelerine göre pozisyon alan
   • Sessiz kalmayı tercih eden
   bir figüre indirgenmiştir.
   Bu demokrasi değil; formalitedir.
   Bu temsil değil; prosedürdür.
5. Kurumlar Toplumdan Kopmuştur
   Toplum:
   • Kurumlara güven duymuyor
   • Temsil edildiğini hissetmiyor
   • Karar süreçlerine katılmıyor
   Gençler uzaklaşıyor.
   Kadınlar gerçek söz hakkı bulamıyor.
   Nitelikli insanlar dışlanıyor.
   Bu kopuş devam ederse örgüt kalabalık olur ama etkisiz kalır.
6. En Tehlikeli Asimilasyon İçeriden Geliyor
   Değerler savunuluyor gibi yapılıyor
   ama pratikte aşındırılıyor.
   Yol konuşuluyor
   ama yol ahlakı işletilmiyor.
   Bu, açık saldırıdan daha tehlikelidir.
   Çünkü sessizdir.
   İçeriden yürür.
7. Tıkanmanın Gerçek Nedenleri
   Açık konuşalım:
8. Yol ile kurum arasındaki kopuş
9. İlke yerine güç merkezli siyaset
10. Liyakat sisteminin olmaması
11. Eleştirinin bastırılması
12. Bölgecilik ve dar grupçuluk
13. Şeffaflık eksikliği
14. Hesap vermeme kültürü
    Bu birleştiğinde ortaya çıkan yapı şudur:
    • Görünür ama etkisiz
    • Kalabalık ama iradesiz
    • Konuşan ama harekete geçemeyen
15. Bu Böyle Devam Edemez
    Suriye’de yaşanan katliamlar karşısında güçlü refleks veremeyen bir örgüt, kriz anında işlevsiz demektir.
    Toplumun acısına ortak olamayan, stratejik duruş geliştiremeyen bir yapı temsil iddiasını sürdüremez.
    Gerçek soru şudur:
    Biz gerçekten örgütlü müyüz
    yoksa sadece örgütlü görünüyor muyuz?
16. Çözüm: Radikal İç Yeniden Yapılanma
    Yumuşak reformlarla bu kriz aşılmaz.
    Gerekenler nettir:
    • Yol merkezli yeniden kurumsallaşma
    • Liyakat esaslı görev dağılımı
    • Şeffaf, hesap verebilir yönetim
    • Eleştiriye açık kültür
    • Gerçek demokratik delege sistemi
    • Gençlerin ve kadınların karar süreçlerinde belirleyici rol alması
    • Sistematik yol ve tarih eğitimi
    Aksi halde çürüme devam edecektir.
    Son Söz
    Bu bir kişisel eleştiri değildir.
    Bu bir iç tasfiye çağrısı da değildir.
    Bu bir uyarıdır.
    Gerçek tehlike dışarıda değildir.
    Gerçek tehlike içerideki suskunluk, konfor ve alışkanlıktır.
    Ya Alevi örgütlenmesini yol ahlakıyla yeniden inşa edeceğiz
    ya da tarih bizi, tabelasını koruyup ruhunu kaybedenler olarak yazacaktır.
    Yol susarak yürümez.
    Hakikat cesaret ister.
    Aşk ile.
    Hasan Aygün
    13.02.2026