Siz kimi kandırıyorsunuz?
Halkın kimi istediği belli, parti tabanının kimi istediği belli, delegenin kimi istediği belli… Sonrasında yapılmış olağanüstü kurultayda neredeyse tüm delegelerin silme oyunu alıp seçilmiş bir yönetim varken iki buçuk yıl önceki bir kongrede kanıtlanamamış iddiaları gerekçe yapıp ülkenin yasal seçim kurulları tarafından onaylanmış bir yönetimi bir iki yargı bezirgânı eliyle alıp artık istenilmeyen, itibarını kaybetmiş başka birine veriyorsunuz. Bunun adına da demokrasi diyorsunuz. Hiç utanmadan da millet iradesi adına, demokrasi adına nutuklar atıyorsunuz.
Kirli siyaset kadar nefret ettiğim bir şey yoktur… Ondan daha kötüsü, adı sanı büyük koskoca adamların hiç utanmadan bu oyunun içinde rol olmaları, yüzsüzlüklerini, arsızlıklarını kendilerine ve çevrelerine kabul ettirebilmeleridir; onların insana yakışmayan o ruh halleridir.
Yazıklar olsun bu oyunu oynayanlara, yazıklar olsun hiç hak etmediği yerlere birçok dalavere ile gelmiş politika ve yargı bezirgânlarına, yazıklar olsun onlara oyuncak olan koltuk ve makam hırslılarına.
Yazıklar olsun hâlâ daha bu kötülükleri bir marifetmiş gibi alkışlayanlara…
Bu ülkenin şanlı tarihine, bu cefakâr halkın onuruna, insanlığına, dostluk, dayanışma ve kardeşlik duygularına hiç yakışmıyorsunuz.
Bu milleti soygun, sömürü, yoksulluk batağında tuttuğunuz yetmiyor, elindeki tüm iradesini, insanlık hakkını da elinden alıp kendinize ömürler boyu sürecek saltanatlar kurmaya, tüm itiraz seslerini susturmaya çalışıyorsunuz.
Kendi çocuklarınıza, kendi gelecek kuşaklarınıza da kötülük ediyor, bütün dünyanın gözü önünde rezil rüsvaya çeviriyorsunuz. Yazıklar olsun size…
Sanmayın ki sonsuza kadar yanacak o yalancı mumlarınız, sanmayın ki, bu kara düzen, bu soytarılıklar sizin yanınıza kâr kalacak…
Karartmayın içinizi dostlar. İçimizdeki, iyilik, güzellik ve adalet duygusunu söndüremeyecekler.
“Geldikleri gibi gidecekler!”
Gününüz aydın olsun…
22 Mayıs 2026, Alper Akçam

Giordano Bruno ne güzel söylemiş:
“Kötüler Tanrı’yı, Tanrı ise iyileri kullanır!..”

Tanrı peygamberleri kullanmış.
Read More Bilge kişileri kullanmış. ..
.Atatürk ve benzeri devrimcileri kullanmış…

Ya Tanrı’yı kimler kullanmış?

Gerilere gitmeye ne hacet!.. Ne demiş Türkiye’deki Nurcuların önderi Mehmet Kutlular: ’’- 28 Şubat sürecinin planları Gölcük’teki Deniz Kuvvetleri’nde yapıldı. Depremin üssü de orası. Depremin olmasında başörtülü öğrencilerin okullara alınmaması da rol oynadı…’’ Hem de bunları camide, Said-i Nursi için düzenlenen mevlitte söylemiş.

Türkiye’deki Nurcuların aslında iki önderi var. Birisi Mehmet Kutlular, ötekisi ise Fethullah Gülen. Said-i Nursi Atatürk’ü ’’deccal’’ ilan etmiş. Cumhuriyete karşı savaş vermiş. Ama ilkin Demokrat Parti’yi yönetenlerden, arkasından da Sayın Demirel ’den büyük saygı görmüş. ’’İade-i itibar’’ ı sağlanmış. Derken sahneye Prof. Şerif Mardin gibi, özellikle Amerikalılar nezdinde büyük saygınlığı olan bilim adamları çıkmışlar. Said-i Nursi’yi peygamberlik düzeyine çıkaran, mucizeler yarattığını öne süren, ’’Anadolu aydınlanmasının öncüsü’’ gibi gösteren, övücü kaynakları alıp karşıt kaynaklara sırt çeviren, çok ’’bilimsel’’ (!) incelemeler döktürmüşler.

Ardından, Sayın Mardin’in Türkiye Bilimler Akademisi’ne üye yapılması için baskılar başlamış. İç ve ’’dış’’ baskılar… Özellikle de basındaki bazı numaracı cumhuriyetçiler tarafından desteklenen ve körüklenen baskılar.

Ve bu arada Fethullah Hoca almış başını gitmiş. Işık evleri.. Öğrenci yurtları.. Özel okullar.. Devletin köşe başlarına kadar uzanan bir imparatorluk.. Devletin okullarına devletçe ’’tavsiye’’ edilen cumhuriyet ve çağ karşıtı kitaplar. Papa ile sağlanan görüşme.. Devletin dış temsilcilerince havaalanlarında karşılanmalar.. Elçiliklerde konuk edilmeler. Niçin? ’’Ilımlı İslam’’ olduğu için. Müslümanları ’’cumhuriyet ile barıştıracağı’’ için!

Bir yanda Mehmet Kutlular. 17 yaşındaki kızı dört yıl önce eroinden ölmüş. Depremi, ’’türban’’ ı vesile edip, Tanrı’yı en ilkel bir şekilde kullanmaya çalışıyor. Öte yanda Fethullah Gülen. Son yıllarda, kamu önünde ağzından tek bir cumhuriyet karşıtı söz çıkmamış. Devlet büyükleriyle iyi ilişkiler kurmuş. Ordu dışında hemen tüm önemli kurumlarda önemli ’’mevziler’’ elde etmiş. ABD’nin ’’etkin’’ desteğini sağlamış. Görünüşte Atatürk’e ve cumhuriyete saygılı. Ama tüm eğitim ağı ile, cumhuriyetin temellerini ağır ağır kemiriyor. Amacına ürkütmeden, acıtmadan ulaşma yöntemini seçmiş. Kutlular ve Gülen. İkisi de Nurcu.. İnançları ve amaçları aynı, yöntemleri ayrı. Hangisini seçersiniz?.. Kırk katırı mı, kırk satırı mı? Hakkındaki bilgilerimiz arttıkça, Sayın Gülen beni korkutuyor. Bay Kutlular’a ise gönülden teşekkür etmek istiyorum. En körlerin bile gözünü açmak konusundaki katkıları için! Tanrı’nın kullandıkları ile Tanrı’yı kullananları daha iyi ayırmamızı kolaylaştırdığı için!

Ahmet Taner Kışlalı/Cumhuriyet

17 Ekim 1999

Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu (AABK) ile İngiltere Alevi Kültür Merkezi (İAKM) ortaklığında 15-16-17 Mayıs ta düzenlenen Alevisiz Alevilik’ projesinin ilk çalışması Londra Cemevi’nde gerçekleştirildi.

“Alevilik ve Gelecek” başlıklı toplantı, bin yıllık bir inanç geleneğinin nasıl sistemli bir şekilde siyasi bir aparata dönüştürülmek istendiğini bir kez daha ortaya koydu. İnancın geleceğinin konuşulduğu iddia edilen toplantıda, Aleviliğin tarihsel ve manevi omurgasını oluşturan unsurlann dışlanması. Alevi toplumunun bilinçli bir toplum mühendisliği projesiyle karşı karşıya olduğunu kanıtlar nitelikte..

O salonda Aleviler vardı lâkin söz hakları yoktu. Kendilerine yalnızca figüran rolü biçilen bu kitle, sahnelenen siyasi oyunu sessizce izlemeye mahkum edilmişti.

Konuşmacı koltuklannda oturan Osman Baydemir, Mithat Sancar, Sezgin Tanrıkulu, Garo Paylan, Hayko Bağdat ve Erkan Baş gibi isimlerin ortak noktası ise aynı ideolojik eksende buluşmalarıdır. Ayrıca bu şahsiyetlerin Alevi toplumuyla bir birlikteliği ve yaşanmışlığının olmaması nedeniyle sosyolojik bir çözüm önerisinde bulunacak bir birikimlerinin olduğunu da sanmıyorum. Cem meydanının havasını solumamış, sazın ve deyişin ruhundan habersiz, Anadolu Alevi öğretisinden bihaber olan bu kadro, inancın özü yerine etnik kimlik siyasetini masaya sürmekte sakınca görmemiştir.

Alevi araştırmacı, yazar ya da siyasetçi hiç mi yok ki Alevi olmayanlarla Alevilik ve geleceği konuşuluyor?
Aleviler’in böylesi durumlarda söyledikleri özlü sözleri kulaklanmda yankılandı:

Dert bizdeyse derman ellerimizdedir! El gövdede kaşınan yeri bilir!

Avrupa’da yaşayan Sosyolog Yazar Hüseyin Edemir de haklı olarak şu eleştiride bulunuyor:
“Hanefi ya da Şafii Sünniler, Yahudiler ve Hristiyanlar Alevilerin geleceğini tartışıyor ama Aleviler neden yok? Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu ile İngiltere Alevi Kültür Merkezi ve Londra Cemevi yöneticileri hiç düşünmemişler mi? Alevilerin geleceğini Alevi olmayanlara sunmak hangi şuursuzluk ve vicdansızlık ile açıklanır?”

Alevilik, tarihsel olarak kendi iç dinamikleri olan Anadolu Ocak Sistemi, Dede-Talip ilişkisi ve Rızalık temeline dayanan özgün batini bir inanç ve yaşam biçimidir. Yüzyıllar boyu asimilasyon ve baskı politikalarına karşın, özünü koruyarak bugüne gelen bu kadim inanç geleneği, 1980 li yıllardan itibaren hem Türkiye’de hem de Avrupa ekseninde kitlesel bir kurumsallaşma sürecine girdi. Başlangıçta inanç özgürlüğü, hak mücadelesi ve kimlik varlığını koruma refleksiyle kurulan bu demokratik kitle örgütleri, günümüzde ne yazık ki ciddi bir hat değişimi ve özden uzaklaşma tehlikesiyle karşı karşıyadır. “Alevilik ve Gelecek” başlıklı etkinlik, bu dönüşümün ve ortaya çıkan yapısal krizin en somut bulgusu olarak kayıtlara geçti.

Londra Cemevi’nde gerçekleştirilen etkinlikte ortaya çıkan tablo, sosyolojik açıdan bir özünden arındırma eylemi niteliği taşıyor. Hüseyin Edemir’in haklı ve sert eleştirilerinde vurguladığı üzere Hanefi-Şafii Sünni, Yahudi veya Hristiyan arka plana sahip aydın ve siyasetçilerin katıldığı, ancak bir tek Alevi araştırmacının, yazarın, siyasetçinin ya da inanç önderinin kürsüye davet edilmediği, Aleviliğin geleceğine ilişkin sahte bir görünüm yaşanmıştır.

Burada bir temel çelişki vardır, halklann kendi kaderini tayin hakkından, çok kültürlülükten ve demokrasiden bahseden bu siyasi aktörler Mithat Sancar, Osman Baydemir, Sezgin Tanrıkulu vb, Alevi toplumunun kendi geleceğini konuşacağı bir platformda söz sahibi konumuna getirilmesi, entelektüel bir vesayet odağı yaratmaktadır.

Bu durum, geçmişte Sünni ya da diğer inanç gruplarından aydınların mihman (misafir) veya paydaş olarak ağırlandığı çoğulcu etkinliklerden radikal bir kopuşu ifade eder. Geçmişin çoğulculuğu, bugünün asıl olanı yok sayan dışlayıcılığına evirildi.
Sevgili Hüseyin Edemir eleştirilerine başka bir pencereden de bakarak şu sorularla devam ediyor:

“Kürt dernekleri toplansa ve Gelecek ve Kürtler’ diye bir panel yapsa, siyasi bağlamda ki konuşmacılar da Kürt olmayan ve Kürtlük hakkında da bilgisi olmayan Türklerden, Araplardan, Farslardan, İngilizlerden, İspanyollardan oluşsa bunu Kürtler nasıl algılardı? Buraya katılanlardan çoğunluğu da Aleviler olsaydı çok garip olmaz mıydı? Daha da önemlisi bu utanmazlığı nasıl açıklardık? ”

Avrupa’daki bazı Alevi üst örgütlenmelerinin geçirdiği bu hat değişimi, salt bir organizasyon hatası olarak kabul edilemez. Bu bilinçli bir ideolojik kaymanın ve Aleviliği tarihsel bağlamından kopararak küresel/bölgesel siyasi ajandaların bir enstrümanı haline getirme çabasının ürünüdür.

Gazeteci-Yazar Ali Duran Topuz un “Bir Kızılbaş yurttaş olarak söylüyorum: İnancıma, varlığıma, geçmişime ve geleceğime dair fantezi, hayal ve fikirleriniz umurumda değil”
çıkışı, Canlarla yönetici kadrolar arasındaki kopukluğa gösterdiği ontolojik bir tepkidir.

Alevilik, Topuz un belirttiği gibi her önüne gelen siyasi akımın veya teoloji bilmeyen sözde kompedanların üzerinde ideolojik laboratuvar çalışması yapabileceği bir alan değildir.
Sevgili Ali Duran Topuz sosyal medya paylaşımında bu toplantıya ve daha önce de örneklerine rastladığımız bu tür etkinliklere ilişkin serzenişi aynen şöyle:

•Soru Aleviliğin geleceği ne ise cevap belli Size ne? Kim olarak sorarsınız? Bir Kızılbaş yurttaş olarak söylüyorum inancıma, varlığıma, geçmişime ve geleceğime dair fantezi, hayal ve fikirleriniz umurumda değiL Konuşmak isterseniz buradayım, ama dinlemeyi bilmiyorsanız konuşmaya da çalışmayın. Öyle anlıyorum ki Alevilerin dünü, bugünü ve yarını, Aleviliğin ne olduğu, ne olmadığı, ne olması gerektiği filan gibi meselelerde en Önemli olan şey Alevilere sormamak! Tarih bilmeyen tarihçiler, teoloji bilmeyen teoloji kompedanları, herkes bu konularda Alevilerden önce söz sahibi Ne diyeyim. Kenan Evren razı olsun sizden!

Bu yaklaşım, tarihsel olarak devletin tekçi aklına hizmet eden Aleviliği Sünnileştirme/yeniden tanımlama çabalarının, bugün kendisini ilerici veya sol-liberal olarak tanımlayan kesimler eliyle tersten üretilmesidir. Dün devlet Alevi’ye ‘Sen şusun’ diyordu, bugün ise Alevi örgütlerinin tepesine çöken kadrolar ‘Sizin geleceğiniz budur’ dayatmasında bulunmaktadır.

Alevi demokratik kitle örgütlerinin bu şuursuzluğu, sadece siyasi bir hata olarak değerlendirilemez. Bu tür şuursuz girişimler inançsal boyutta bir ikrar bozmadır. Alevilik te Yol, usul ve erkan ile yürür. Her işin bir rızalığı, her kelamın bir ehli vardır. İnsan-ı Kamil in leblerinden dökülen her kelamın Hakk kelamı olduğunu bilen bu kadim toplumun geleceği usul erkan bilmeyen unsurlara teslim edilmemelidir.

Şah İsmail Hatayi’nin yüzyıllar öncesinden haykırdığı şu dizeler, tam da Londra’da sergilenen bu dramı tarif etmektedir:

Usul erkan bilmez nadan elinden
Usul ağlar erkan ağlar yol ağlar

Hakk ve hakikat Yolu’nun kurallarını, tarihini ve batini öğretisini bilmeyen nadanlar, Aleviliğin geleceğini tayin etmeye kalktığında Yol incinir. Hatayi’nin “Nice özün bilmez derviş elinden / Hırka ağlar tülbent ağlar şal ağlar” deyişi, bugün Alevi toplumunun parasıyla, emeğiyle kurulan Cemevleri’ni siyasi kariyerizm ve ideolojik körlük tarlasına çeviren günümüz özün bilmez kurum yöneticilerine yönelik en önemli uyarıdır.

Alevi toplumunun acil olarak batini inancın özüne dönüş yapmasını ve Rızalık sürecinin başlatılmasını zorunlu kılmaktadır. Aleviliğin geleceği, ne neoliberal fantezilerin ne de Alevileri sadece bir oy deposu veya jeopolitik araç olarak gören yapıların tekelindedir.

Eğer bu hat değişimi durdurulamaz, özün bilmez dervişlerin elinden cemevleri kurtarılmazsa; ne yazık ki bülbülün figanı hala gonca gülünden olacak, usul de erkan da Yol da ağlamaya devam edecektir. Çözüm ise Ali Duran Topuz’un da işaret ettiği gibi, dışarıdan dayatılan fantezilere net bir “Size ne?” diyebilmek ve yönü yeniden Anadolu Alevi Ocak yapılanmasına, kamil insanlara ve yolun asıl sahipleri olan Pir, Mürşid, Rehber’e çevirmektir.

https://halktv.com.tr/makale/aabknin-alevisiz-alevilik-projesi-1031083?fbclid=IwY2xjawR7wyFleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeTyn1BFqWJydwnMWoIJV5zZn2Zc_In9dgDXfiEtEpfuDPwAC93gPQQ-qc34Y_aem_mqTXIvk4yYxg8XLnfIodOw

Köylü, ne zaman ki kendi köyündeki okulun kapısına vurulan kilide sessiz kaldı, işte kırılma tam orada başladı.
Çünkü köy okulu sadece dört duvar değildir.
Köy okulu; köyün hafızasıdır, geleceğidir, toprağa bağlı kalma iradesidir.
Bir köyde okul kapanıyorsa, aslında yalnızca eğitim değil; üretim, nüfus, dayanışma ve yaşam da yavaş yavaş kapanıyordur.
Bugün Anadolu’nun birçok köyünde aynı hikâye yaşandı.
Önce okul kapandı.
Sonra öğretmen gitti.
Ardından gençler koptu.
Tarımsal üretim zayıfladı.
Köy yaşlandı.
Ve sonunda köylü, kendi toprağında karar veremez hale geldi.
Oysa Anayasa’nın 42. maddesi eğitimi temel hak olarak tanımlar. Devletin görevi yalnızca şehir merkezlerinde değil, kırsalda da eğitime erişimi sağlamak ve fırsat eşitliğini korumaktır.
Köy okullarının kapanması, yıllardır “taşımalı eğitim” politikalarıyla gerekçelendirilse de; bu durumun kırsal yaşam üzerindeki sosyal, ekonomik ve kültürel etkileri artık açıkça görülmektedir.
Bir köyde çocuk sesi kesildiğinde, yalnızca teneffüs zili susmaz.
Tarımın geleceği de sessizleşir.
Çünkü köy okulu olan yerde:
Aile köyde kalır,
Üretim devam eder,
Çocuk toprağı tanır,
Kültür aktarılır,
Köy yaşamı canlı kalır.
Ama okul kapanınca köy, sadece “ikamet edilen yer” olmaktan çıkar; yavaş yavaş terk edilen bir alana dönüşür.
Bugün kırsalda üretimin azalmasından, genç nüfusun köyde kalmamasından, çiftçinin yalnızlaşmasından şikâyet ediyorsak; meseleyi sadece ekonomik krizle açıklayamayız.
Bu aynı zamanda yıllardır süren merkeziyetçi politikaların, kırsalı ikinci plana atan anlayışın ve köy yaşamını değersiz gören bakış açısının sonucudur.
Köylü artık şunu sormalıdır!
Bir ülkede köy okulları kapanırken, tarım nasıl ayakta kalacak?
Çocuk toprağından koparıldığında üretim kültürü nasıl sürdürülecek?
Kırsal boşalırken gıda güvenliği nasıl korunacak?
Köy okulu; asfalt kadar, baraj kadar, fabrika kadar stratejik bir meseledir.
Çünkü toprağı koruyacak olan da, üretimi sürdürecek olan da, köyde yaşamayı seçecek yeni nesillerdir.
Yeniden başlamanın yolu;
kilit vurulan köy okullarına yeniden açmaktan geçiyor.