Alevi…
Destur verirse büyüklerim, sürçü lisana düṣmeden iki kelâm etmek isterim.
« Biz Alevilerde İnsan-ı Kâmil olmanın bir tek yolu, bin ayrı süreği var » derdi büyüklerimiz.
Biz çocuksu dünyamızda, algılamaya çalışırdık bunun ne anlama geldiğini.
Geniş, inişli çıkışlı ve çıplak ayakla yaya yürünen bir yol gelirdi gözlerimizin önüne.
Yanyana çizgileri olan bin şeritli ve her insanın kendince yürüdüğü bir yol, düşlerdik.
« Bu yolda dört kapı kırk makam çıkar önümüze » denilirdi, Hünkar Hacı Bektaş Veli’nin dilinden.
Her kapıya vardığımızda içeri girmenin bir adabından ve her kapının arkasında bizi bekleyen on ayrı basamağından sözedilirdi.
Hangi şeritten yürünürse yürünsün, bu kapılardan geçip, bu basamaklardan çıkıp varılmak istenen hedef « İnsan-ı Kâmil » olma evresi. Damlanın derya’ya karışıp bütünleştiği, ben’liğin buharlaşıp hiçleştiği o nûrlaşma Hak ile Hak olma , Varlık içinde eriyip « fenafillah » mertebesine kavuşmak.
Köy damlarında jandarma korkusuyla gizli yapılan Cemlerde, ulu ozanların deyiş ve nefesleriyle bülbül gibi şakırken Zakirleri dinlerdik. Biz kopardık manaların anlamını sonuna kadar takip edemeden. Bacadan köyün karanlığına sızan bir müzikalin yarattığı büyülü gecelerde, akranlarımızla yıldızları seyrederek çorak dam üstünde üzerimize kilimleri çekerek uykuya dalardık.
« İlk kapıda, benimki benim seninki senindir, manevi zenginliğe erişme, zahiri yükünü sırtına yüklenme evresidir ; Şeriat

İkinci kapıdaysa, benimki senin seninki benim diyebilmek, sahiplenmekten vazgeçebilmektir ; Tarikat
Üçüncü kapıda ise, ne senin ne benim, hiç bir şeyin sahibi biz değiliz demektir ; Marifet
Son kapıdaysa, ne sen ne ben, ikilikten kurtuldum, hak ile hak, en el hak oldum demektir : Sırr-ı Hakikat » diyen ak sakallı Dede’ler, kır saçlı Ana’lar girerdi düşlerimize.
« Aşk harmanında savruldum
Hem elendim hem yoğruldum,
Kazana girdim kavruldum,
Meydana yenmeye geldim » diyen Hatayi’nin nefesi üflenirdi ruhumuza, sabaha karşı esen serin yel ile.
« Bütün canlıları ve doğayı sevmektir bu yolun ana kuralı » derdi, Semah ibadetimiz.
« İncinsen de incitme » düsturuyla, şiddetten bizi alıkoyan Hünkar’ın, « Okunacak en büyük kitap insandır » öğretisiyle, tüm cihanın bir kütüphane olduğunu öğrenme şansına böyle erdik.
Yetmiş iki millete aynı nâzar ile bakmayı sazın, deyişlerin ve semahın ortak diliyle belledik.
İşte böyle büyüdük.
Biz, Kızılbaş çocukları, Alevi-Bektaşi kızları ve oğulları, başımız açık göğe, ayağımız yalın toprağa gönülden bağlandık.
Kul hakkına saygıyı, rızalığı, eline, beline, diline sahip olmayı, dar’a durmayı ibadet edindik.
Biz ki, Hümanızmanın Anadolu’da atan şah damarında bir damla kan olduk.
Can olduk.
Anamızdan Alevi doğmadık, ne olduysak biz seçerek ve gönülden olduk.
Hiç bir dogmatik din sınırları içine sığmadık.
Hiç bir ideolojinin gemisinde uzun süre taşınmadık.
Hiç bir ırk, renk ve cinsiyet himayesine hapsolmadık.
Kabuğunu kıramayan, filizlenip tabiata karışamayan hiç bir tohumun içinde yaşam bulamadık.
“Rıza şehrinde” gülü gül ile tartmak, gül almak gül satmaktır en güçlü rüyamız bizim.
İnsan-ı Kâmil olma yolculuğumuzda, evvel de bizden, ahir de bizdendir.
Tüm kâinata mihman olan evliyalar, embiyalar, börtü böcek, kurt kuş, gül ve bülbül, yer gök bütün hepsi aynı öz-den-dir ve bizdendir.
Vahdet-i mevcuttur.
Bir yerine dokunsanız, öbür yanı da sarsılır.
Bir tarafına görünseniz, öbür tarafı da hisseder.
Bir parçasını acıtsanız, diğer yanlarından da kan akar.
Şekil ve öz bir bütündür bizde.
Dışsal olan içsel ile, içsel olan da dışsal ile tamamlanır.
Bir zerresi tebessüm işitse, bir bütününde güller açar.
« Her kim ki böyle hisseder ve yaşarsa, bizde Alevi O’dur » derdi büyüklerimiz.
O’dur bizde Alevi.
Aşk ile !
Durak Arslan

Örsan K. Öymen
CHP’ye baskıların sonuçları

AKP iktidarının Cumhuriyet Halk Partisi üzerinde uyguladığı hukuk dışı baskılar Türkiye için birçok olumsuz sonuç doğurmaktadır. Bunların başında elbette demokrasinin, laikliğin, sosyal devletin ve hukukun aldığı ağır darbeler vardır. Türkiye, anayasadaki demokratik laik sosyal hukuk devleti ilkesi açısından tarihinin en karanlık dönemini yaşamaktadır ve bu yaşananlar gelecek kuşaklar için iyi bir örnek oluşturmamaktadır.

Bu baskılar sadece CHP ile ilgili bir konu değildir. AKP iktidarı CHP üzerinden cumhuriyetin, demokrasinin, laikliğin, sosyal devletin, hukuk devletinin çökertilmesi operasyonunu yürütmektedir ve bu operasyonun emperyalizm boyutunda uluslararası bağlantıları vardır. Bu nedenle CHP’li olsun veya olmasın herkesin CHP’ye sahip çıkması tarihsel ve yaşamsal bir zorunluluktur ve sorumluluktur.

İkincisi, CHP üzerinde uygulanan baskıların ve demokratik, laik hukuk devletinin ortadan kaldırılmasının çok ağır bir ekonomik maliyeti vardır. İstanbul Belediye başkanı ve CHP’nin cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’na karşı gerçekleşen 18- 19 Mart 2025 darbesinden bugüne kadar Türkiye yüzlerce milyar dolarlık kayba uğramıştır. Yıllardır yüksek enflasyon, Türk Lirası’nın değer kaybetmesi, büyüme hızının düşmesi, üretim ekonomisinin yetersizliği ve gelir dağılımındaki dengesizlik bağlamında büyük bir ekonomik krizle mücadele eden Türkiye’nin, AKP’nin bu baskıcı yönetim biçimiyle ekonomik açıdan toparlanması kategorik olarak olanaksızdır.

AKP’yi yönetenlerin bunu bildikleri halde CHP üzerindeki baskılarını artırarak sürdürmeleri, sadece demokrasiyi, laikliği, sosyal devleti, hukuk devletini değil, ekonomiyi de umursamadıklarının en büyük kanıtıdır. AKP’nin ekonomiyi krizden çıkartmak gibi bir amacı ve niyeti yoktur. Olsa CHP üzerindeki bu baskılara son verirdi ve bağımsız bir yargının yeniden kurulması doğrultusunda mücadele verirdi.

Halkın egemenliğini gasp eden, seçme ve seçilme hakkını bile ortadan kaldıran AKP’nin odaklandığı tek şey, anayasa ve hukuk dışı gayri meşru iktidarını sürdürmektir. AKP halkın egemenliğine değil, polise, kodese ve ABD emperyalizmine dayanarak iktidarını sürdürmeye çalışmaktadır.

CHP ise, hem Türkiye’nin ana muhalefet ve birinci partisidir, hem de Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu partisidir. CHP, 9 Eylül 1923 yılında Mustafa Kemal Atatürk tarafından kurulmuştur ve bu hafta 102. kuruluş yıldönümünü kutlamıştır. CHP’nin kökeni, 4 Eylül 1919’da toplanan Sivas Kongresi’nde kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’dir. Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, bağımsızlık yolunda Kurtuluş Savaşı’nı yürüten örgüttür ve kurucusu yine Atatürk’tür.

Atatürk Sivas Kongresi’ni, siyasi açıdan CHP’nin ilk kongresi olarak nitelendirir. Bu nedenle 4-9 Eylül tarihlerinde, CHP’nin kuruluş yıldönümü etkinlikleri gerçekleşmektedir.

Atatürk, 9 Eylül 1923’te, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin yerine CHP’yi kurmuştur ve CHP’nin ilk genel başkanı olmuştur; ondan sonra, 29 Ekim 1923’te Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmuştur. Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, CHP’nin kurulmasıyla birlikte fesih edilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti’ni CHP’den bağımsız ve CHP’yi Türkiye Cumhuriyeti’nden bağımsız düşünmek, tarihsel ve siyasal gerçekler nedeniyle olanaksızdır.

Aksini düşünenler, Atatürk’ün deyişiyle, gaflet, dalalet ve hıyanet içinde olan kesimlerdir!

AKP ve MHP, Amerika Birleşik Devletleri’nin desteğiyle masa başında emperyalizm tarafından kurulmuştur; CHP ise emperyalizme karşı bir mücadelenin parçası olarak, insanlık tarihinin en büyük devrimcilerinden birisi olan Atatürk tarafından, ölüm göze alınarak, kan dökülen cephelerde kurulmuştur!

CHP’nin içine sızmaya çalışan emperyalizmin uşakları da, bu tarihsel ve siyasi gerçeği değiştiremezler! Bugün CHP’de, üye ve seçmen tabanında, Atatürk’ün yolunda ilerleyen onlarca milyon vatandaş vardır!

Türkiye’nin umudu da onlardır!