Ümit Kaftancıoğlu, politik yanıyla birlikte edebiyata da gönül verenlerdendi. Hanak’ın Saskara köyünden çıktığı zorlu yol İstanbul/Mecidiyeköy’de kurşunlarla sona erdiğinde daha 45 yaşındaydı. Onu okula götürmek istediği kızının yanında vurmuşlardı.Tarihler 11 nisan 1980’i gösteriyordu. Vurulduğunu haber alıp bir avuç gençle olay yerine geldiğimizde yere düşen kanı hala yolun üstünde duruyordu
Dayanılmaz bir acıyla sarsıldım. O an hayatımın en unutulmaz anı olarak hafızama yerleşti. Durup baktım. Hala özlem duyduğum topraklar geçti gözümün önünden. Orada yaşadıklarım.Dokuz yaşımda ayrıldığım memleketimin kokusu hala üzerimdeydi. Yüreğimde fırtınalar kopuyordu. Sesini, sözünü dinlediğim, hikayelerine gönül verdiğim bir ışık daha sönmüştü.Öylece kalıvermiştim onun kanınin damladığı yerde.
Zaman aktı gitti ama o an bir türlü silinmedi yüreğimden. Çocukluğumun hatıralarında kalan memleket yeniden depreşti içimde.Ona dair ne varsa bir bir belirdi gözümün önünde. Güvercin pınarı, evre kayası, çeşme başında toplananların gülen sesleri, Güllü’nün Güldene’nin yaşadıkları, Aşır’ın Yelatan’a yakarışları ve bir avuç insanın yaşamla mücadelesi bir filmin kareleri olarak geçip gitti önümden. Söz, sohbet ve deyişler düştü aklıma;
“Kayabaşı gürgenlik,
Ne hoş olur ergenlik,
Ergenlikte yar sevmek,
O da bir bezirgenlik…”
O hikayelerinde satırlarla oynamıştı. Halkın içinde yer eden deyişlere dil olmuştu.
“Eliyle etti, boynuyla çeksin.”
“Civciv girdi adamın kafasının içine.”
Ümit Kaftancıoğlu benim hikayelerimin geçtiği topraklarda yaşamıştı. Aşıkların dizi dibinde oturmuş, halkın dilindeki türküleri toplamak için diyar diyar dolaşmıştı.
“Gel dereye yukarı,
Derenin özündeyim,
Pişmanlık senden oldu,
Ben gene sözündeyim…”
Onun yaşadığı diyarlarda yokluk ve soğuk düşmezdi kimsenin yakasından. Yelatan’dan başlardı kış. Tıpkı Sahara’dan Ardahan ovasına indiği gibi. İner ve kara borana boğardı etrafı.Sonra Ulgar dağı tutulurdu fırtınaya. Başı dumanlı Cin dağı görünmez olurdu. Erdağ, Gezek dağı tipiye keser aman vermezdi. Yinede dağların altında soğuktan titreyen yaşamlar umut büyütürdü.
Ümit Kaftancıoğlu bu yaşamlara kalem çalmıştı.Zemherinin kasıp kavurduğu diyarlarda dolaşmıştı. Toprak damlı evlerde anlatılan masallara ortak olmuştu.Onlarla birlikte gülmüş, onlarla birlikte ağlamıştı. Türkülerde söylenen ağıtlara dil olmuştu.
“Oğul, oğul bu dağlar kömürdendir,
Geçen gün ömürdendir.
Oğul, oğul feleğin bir kuşu var,
Pençesi demirdendir.
Pençesi demirdendir…”
Yokluğun kol gezdiği diyarlarda söylenenleri yüreğine kazımış ve gün gelmiş topladığı hikayeleri, destanları gün ışığına çıkartmıştır.
“Oğul, oğul bu dağın gediğine,
Vuruldum ediğine…”
O yaşadığı topraklara vurgun olanlardandı. Yok olmaya yüz tutmuş masalları nenelerin, bibilerin dizi dibinde dinleyip bize ulaştırandı.
“Vardı yoktu Tanrının kulu çoktu.
Çok demenin yeri yoktu.
Bir yerde bir padişah vardı…”
Böyle başlardı bir çoğu bizi yeniden çocukluğumuza götürürdü. O toprak damlı evlerin kokusu sinerdi içimize.

“Biz anlattık dil ile,
Günler geçti yıl ile…”
Bu topraklar çok renkli hikayelerin yeşerdiği topraklardır. Biz şimdi masalların geldiği yerlerde, geçtiği bellerde ve konakladığı ellerde arıyoruz onu. Geçen 46 yıla rağmen hatırası hale taze yüreklerimizde. Dün başkaları anıyordu, bu gün biz anıyoruz. Yarın bizden sonrakiler anacak. Onu vuranlar çoktan unutuldu. Hikayelerimize, masalalarımıza ve destanlarımıza kalem çalan Ümit Kaftancıoğlu unutulmadı.Yelatan’da durur sesi soluğu.Şırıl, şırıl akan derelerde. Taze bir bahar kokusu gibi yayılır bize bıraktığı hatıralar.
“Akan ağlasın, yakan ağlasın,
Benim yengeme bakan ağlasın…”
Geçmiş yad edilerken ondan feyz alınmalı. Ümit Kaftancıoğlu topraklarında yaşayanların dili olmuştur. Onların yaşamlarından kesitler vererek unutulmaya yüz tutan sözleri ve deyişleri günümüze kadar taşımıştır.
İşte onlardan bazı örnekler;
“Kurtla yer, kuzuyla otlarmış.”
“Kaşıkla verip, sapıyla göz çıkarırmış.”
“Eli eğrilikte, gözü oynaştaymış.”
“Sofrası dizinde, ekmeği yüzünde.”
“kız dediğin bir delikli boncuk, yerde kalır mı?”
Onlar hayatın yaratıcıları. Sözü söz edenler. Dili, dil edenler.. Bakıp söylediklerine ders çıkartmak düşer bize. Uzayıp gider uzun ince bir yoldur bu. Ümit Kaftancıoğlu bunları toplamıştır. Aşıkların, bilgiçlerin dizi dibinde oturmuş, dağarcığını söz ile, türkü ile doldurmuştur. Köroğlu olup kötülerle savaşmıştır. Civan mert delikanlıların dili olmuştur. Çaresizlerin çaresi.
Ne demişler;
“Yemiş içmiş, yere geçmişler,
Kalan günleri de bize bağışlamışlar…”
Bizde bize bağışlanan bu günlerde, onların hikayelerini çoğaltmaya, onların masallarına kalem çalmaya devam edeceğiz..
“Aya doğma, ben doğam,
Güne çalma, ben çalam…” diyeceğiz.
Ve bir türkü tutturacağız;
“Sallanda gel sevdiğim,
Yel atan yamacından…”
O kalemiyle, yüreğiyle yürüdü karanlığın üstüne. Onu vuranlar, sıktıkları kurşunlarda, türküleri vurdular, deyişleri. Dağarcığına yüklediği destanları öldürdüler. Halkın canına can olan Köroğlu’na kıydılar…
ANISINA SAYGIYLA
KENAN KARABAĞ

Bir tek anamıza avradımıza sövmedikleri kaldı. Akp’ye oy veren Türklerin, bu vatana yaptıkları ihanetin bedelini ödüyoruz.
Bir gece yatıp kalktık…
Türk Ordusu yok…
Darbe yapacaklardı ama silahları tarlada gömdükleri yeri de unuttular demek…
Darbe olacak mıydı, olmayacak mıydı derken, ordu artık yoktu…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Yargı yok…
Yargıyı bölüşmüşler yarısı hocaya, yarısı imama…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Cumhuriyetçi aydınlar yok…
Hücrelerdeler…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Medya yok…
Yarısını almışlar parayı bastırıp, kalan yarısının da gırtlağına bastırıp…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Ben yokum…
Muhterem karıma “Ben yok muydum şu köşede yahu?” dedim…
“Yoksun, kovuldun” dedi…
Ağladı…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Laiklik yok…
Devlet tekbirle açılıyor…
*
Bir gece yatıp kalktık…
“Türk” yok
*
Bir gece yatıp kalktık…
Bayrak yok…
*Bir gece yatıp kalktık…
Yarısı gitmiş…
“Türkiye” de yok…
*
Bir gece yatıp kalktık, marşlar yok, andımız yok, bayramlar yok…
Bir gece yatıp kalktık,bu 4+4+4’tür dediler…
Çocuklar yok…
*
Bir gece yatıp kalktık…
Cumhuriyet yok…
*
Ve bir gece yatıp kalktık ki..
Biz yokuz…
*Yatma o zaman…
Kaldır başını artık…
Bir böcek gibi ezilip, bir dal gibi kırılıp, bir sürü gibi güdülüp, bir toz gibi üfürülüp, bir ot gibi sökülüp, bir kuş gibi vurulacağına…
Yatma…
BEKİR COŞKUN
(3 Ocak 2015)

BENİ PİR SULTAN ABDAL KÜLTÜR DERNEĞİNDEN NİÇİN İHRAÇ ETTİLER?
GÜNLERDİR, YURDUN, DÜNYANIN HER YERİNDEN MERAK EDİP SORUYORSUNUZ.
ANLATMAYA ÇALIŞAYIM
Sevgili okuyucularım, öğrencilerim, öğretmen arkadaşlarım, akrabalarım, Yol’da beraber yürüdüğümüz Canlarım
Böyle bir yazıyı kaleme alacağımı hiç aklımdan geçirmezdim. Sizler denli şaşkınım.
Aynı gün iki ayrı ‘ifadeye çağrı’ yazısı aldım…. Biri; “Laikliği Birlikte Savunuyoruz” bildirisine imza attığım için Ankara Savcısının Soruşturması, Kovuşturması ile ilgili, öbürü ise; aynı gün, bir kaç saat sonra, PTT görevlisinin imza karşılığı, evimin kapısında bana teslim ettiği; PSAKD Genel Merkezi’nden gelen, sıkı sıkı zımbalanmış, ‘ifadeni ver’ yazısı.
Kaderin cilvesi işte.
İki ayrı Makam, iki ayrı ifadeye çağrı. Tarih: 27.11.2025
Olay şöyle başlıyor: MYK Genel Sekreteri olan kişi, PSAKD GYK’sına benim hakkımda; “bir an önce adım atılması” istemiyle bir şikayet dilekçesi yazıyor. Bu yazıda, kısaca; “medya paylaşımında bulundu”, “kamuya açıklama yaptı”, “TV programlarında konuştu”, “… derneğin kurumsal yapısına… Genel Başkanımıza… Yönetim Kurulu üyelerine… Hakaret etti, mesnetsiz suçlamalarda, aşağılayıcı söylemlerde bulundu.”diyor. Tarih: 27. 10.2025
Ben bu kadar kötü işler yapmışım. İyi de; bir tane de “İŞTE ÖRNEĞİ” demez mi bir Genel Sekreter?…
Kendi mi yazdı, bir başkas mı dikte etti bunu bilmiyorum.
Üstelik örgütümüzdeki geçmişi de sadece on yıl öncesine dayanıyor. Yani Sivas Madımak Katliamından 23 yıl sonra.
Yaşı ise, Emekli Öğretmen.
Öbür şikayetçi ise; Mali Sekreter.
Bu kişi hem semah öğretmeni, hem de Semah Hizmetlisi. Büyük bir Aşure Hizmeti sırasında, 10 bin kişi izleyici iken, komşu camiden gelen Ezan Sesi an’ında Semahın durdurulmasına “gık”ı çıkmayan biri.
Bu durumun ne denli ACI olduğunu Genel Başkan’a söylediğimde ilginç bir savunma yaptı: “Başkanım ya… Dün Karşıyaka’da Sivas Şehitlerimizi ziyarete gittik, gördük ki; 24 saat Kuran okunuyor…’
Başkan böyle olunca?…
Anımsanacaktır; 2025 Eylül-Ekim aylarında; “Alevi’nin HAİNİ olur mu tartışması yaşanmıştı.
Merdan Yanardağ; “Her toplum kesimi gibi” vurgusunu özellikle belirtmesine karşın, bizimkiler ısrarla üstüne gidiyorlardı. Bu tartışmaya ben de o platform üzerinde katıldım. Yararı, zamanı olmayan, trollerin köpürttüğü bir tartışma dedim.
Konu güncelliğini yitirdi gitti. Ama bu Sayman arkadaş sürdürdü. Mikrofona geçip dedi ki: “Merdan Yanardağ Aleviler için ne yapmış ki”
Sonraki günlerde de Merdan Bey tutuklandı. Ben de bu kez; biraz şaka, biraz eleştiri, biraz laf atma kebilinden; “Küpeli sevinmiştir.” dedim.
” Vaay… sen nasıl bana ‘küpeli’ dersin diye, cinsiyet konusu yaparak şikayetçi oldu. O da, üyesi olduğu GYK’ya Dilekçe verdi.
Şaşı, kekeme, aksak değildi ki… Kulağına Pir Sultan Abdal simgesini küpe boyutunda taktığı için ‘küpeli’ dedim.
GYK bunu da İHRAÇ gerekçelerinden biri saydı.
ASIL NEDENE GELİNCE:
Bu arkadaşlar ne yazık ki; tarih bilincinden yoksunlar. Aleviliği bilmiyorlar. Derneğimizi tanımıyorlar. Kent koşullarında, sistemin onca saldırıları karşısında ne yapacaklarını bilmiyorlar. Aleviliğin inanç boyutunu, insan ve doğa yorumunu, doğuşunu, yüzyıllar boyunca yaşananları, kendine özgü bir dili olduğununu, felsefesini, amacını, yürüyüş hattını, dostlarını, özellikle bağımsızlığını, genç kuşaklara nasıl aktarılacağını bilmiyorlar.
Her kademesinde yıllarca mücadele etmiş bir (kabul ederlerse) abileri olarak; kongrelerde, danışma kurullarında, uygun her ortamda anlarttım, yazdım. Romanlarımda, öykülerimde konu yapım. Özellikle siyasi partilerle ilişkileri örnekleriyle sundum. O sıcak “muhabbetlerini” hep merak eder olduk.
Başaramadım, başaramadık.
Her eleştiriyi, her eleştireni “hain” sandılar.
Ülkemizde DEMOKRASİ ARARKEN, kendi örgütümüzdekini yaraladılar.
Son Genel Kurul, 17’ncisi olarak, 19-20 Nisan 2025 tarihinde yapıldı. Öncekı 16 sına da katıldım. Hepsinde iki liste oldu. Ne kavga oldu, ne gürültü. Bir liste öbüründen biraz daha fazla oy aldı, kardeşçe kucaklaşıldı. Pir Sultan Kazandı, denildi.
Ama bu 17’si böyle olmadı.
Olanları kısaca anlatayım. Divanda yaşanan bir olumsuzluk çözülemeyince; 652 delegeden 176’sı salonu terk etti. Terk edenleri zaman zaman posta oturan ANA’mız videoya çekti.
Başka bir DEDE’miz de Amigoluk yaptı.
BALIK BAŞTAN GÜZELLEŞİR ya…
Bunlar olacak şey mi Allah aşkına! Bu ne ya?…
Genel Başkan, kendi Genel Kurul’unda KORUMA bulundurur mu peşinde?
Kongre sonrası, bir genel değerlindirme yapıp, kırgınları, küskünleri davet edip, gelin şu işi bir konuşalım deyip
ortamı yumuşatmaz mı? Ali Balkız’ı disipline verip ihraç etmek varken…
Bunlar gelip geçer, su akar yatağını bulur. Sel gider, kum kalır. Evlatlarını, kardeşlerini, anne babalarını Sivas Cehenneminde bırakanlar unutmaz.
Alevilik içeriden dışarıdan onca engelleri aşıp nasıl bugüne geldiyse; Haydut Trump Dünyamızı ateşe atmazsa… Bir de; şu popülist yanımız, şişkin egomuz, narsist yapımız, medya merakımız, “beğeni” yanımız kangrene dönüşmezse… Medya tutkumuz bizi teslim almazsa…
Ney miş? “Görünür olmalı”ymışız.
Uzattım.
Bir de, Son Söz olsun:
ELİNE, DİLİNE, BELİNE SAHİP OLMAYI, içselleştirmiş, yaşam iksiri haline getirmiş olanları çoğaltmalıyız.
Bir Alevi Kurumunu, Alevi bir CAN gibi yönetmeliyiz.

Ali Balkız