Hayatımızdan, kültür ve siyaset ortamımızdan hiç eksik olmadılar…
Kendi ikbal ve istikballerini her şeyin üstünde tutarak, nerede bir iyi insan, nerede bir güzellik, nerede bir doğruluk varsa ona ve oraya hiç utanmadan iftiralar yağdırdılar. Kışkırtıcılık, karıştırıcılık yaptılar; nice değerimizi beyinsiz tetikçilere kıydırdılar…
Daha öncesi de var kuşkusuz da, en büyük ihanete Kurtuluş Savaşı yıllarında başladılar. Gâzi Mustafa Kemal Paşa’ya her türle lekeyi, kiri bulaştırmaya çalıştılar. “Bolşevik” de dediler, dinsiz imansız da…

Payitaht’ta emperyalist işgalle işbirliği yapan saltanat ve hilafetin olanaklarını kullanarak, kırsal alanda tefeci bezirgân mütegallibeyi aracı kılarak, hatta İngiliz ve Yunan uçaklarından bildiriler attırarak, Anadolu’da dişle tırnakla Kuvayımilliye saflarında yer alanlara karşı, inançlı insanları ayaklanmaya çağırdılar. Biga’dan Düzce’ye, Yozgat’a, Konya’ya kanlı olaylara yol açtılar, kardeş kavgaları yarattılar.
Cumhuriyet kuruluşundan sonra da iktidar kadrolarında yer almayı başarmış devrimci eğitimcilere, kültür ve sanat insanlarına karşı olmadık dolaplar çevirdiler. Köy Enstitüleri kurucusu, “Ezilenlerin Pedagogu”, “Elimden gelse dünyanın bütün okullarına insanın insanı sömürmemesi adlı bir ders koyardım” diyen Tonguç Baba’yı karalamak için Hasanoğlan’da öğretmen dolapları kırdırıp İtalyan faşizmine karşı kaleme alınmış imzalı kitabı kanıt olarak kullanmaya çalıştılar. Devrimci eğitim bakanı Hasan Ali Yücel’e dil uzattılar. Şair Nazım Hikmet, Sabahattin Ali, Marko Paşa yazarları Aziz Nesin, Rıfat Ilgaz çok çekti onlardan.
Köy Enstitüsü çıkışlı öğretmenleri ülkenin her yerinde abluka altına almaya, karalamaya, gözden düşürmeye, kovuşturmalara uğratmaya çalıştılar. Meclis kürsülerinden “Köy Enstitüleri komünist yuvasıdır”, “Hasanoğlan Müzik İşliğinin çatısı orak çekice benziyor”, “Çifteler Köy Enstitüsü’nde Rus komünist Dostoyevski’nin kitapları okutuluyor” gibi gülünç iftiralar yağdırdılar.

27 Mayıs’ın armağanı 1961 Anayasası’nın getirdiği özgürlük ortamında yığınlar halinde devrimci mücadeleye, halkın geleceği için aydınlanma savaşımına katılan gençleri ve öğretmenleri hedef gösterdiler. 6. Filo’ya karşı gösteri yapan gençlere ve emekçi yığınlara karşı camilerde “din elden gidiyor” propagandası yaparak kanlı baskınlar düzenlediler. ABD emperyalizminin Türkiye’yi 12 Eylül kanlı faşizmine götüren Maraş, Çorum, Malatya, Sivas kırım ve kışkırtmalarında da en çok onların sesi çıktı. 3 Temmuz’da yaşanan Sivas kırımı da onların eseridir.

AKP iktidarı yıllarında yurtsever ve antiemperyalist güçleri yok edebilmek, ülke topraklarını emperyalist şirketlere ve ortaklarına sorunsuz yağmalatabilmek için cemaat ve tarikatlarla işbirliği yaparak kumpas davaları yarattılar. CİA destekli, ücretsiz dağıtılan cemaat yayın organlarında kalem tuttular, sahte belge ve iftiralarla dolu kampanyalarda yer aldılar.
Demokrasinin en temel özelliği olan “Güçler ayrılığı” ilkesini yok edebilmek için ABD’de koruma altında yaşayan o emekli vaizin “Ölüleri bile oy vermeye” çağırdığı 12 Eylül 2010 Referandumunda “Evet”, “Yetmez Ama Evet” diyen cırtlak sesler çıkardılar. CİA ajanları, ABD elçileriyle birlikte konferanslar düzenlediler; “vesayet ve darbeciliğe” karşıymış gibi görünerek devlet olanaklarını kullanan asıl vesayetçilere ve Cumhuriyet karşıtı darbecilere alanı açtılar; bütün direniş noktalarını yok etmeye çalıştılar.

Son yılda ortaya çıkan, halkın oyuyla seçilmiş masum insanların da yargılandığı uydurma davalara müdahil gibi katıldılar, olmadık hukuksuzluğa çanak açtılar, iftiralar yağdırdılar.
Çok çekti bu ülke, bu ar damarı yırtık leş kargalarından…
Son hamlelerinden birisi de ülkenin emperyalizm ve siyasi ortakları eliyle Orta Doğu ve Orta Çağ bataklığına sürüklenmesi ihanet girişimine karşı direnmeye çalışan, basında iyiliği ve adaleti savunan birkaç namuslu mevziden biri olarak kalmış Tele 1 Televizyonu ve onun kurucusu, “Şarkiyatçı” emperyal kültüre karşı bilimle, bilinçle savaşan Merdan Yanardağ’ı “Alevi karşıtı” gibi göstermeye çalışmak oldu. Onların en başarıyla yaptığı şeylerden birisi laf cambazlığıdır, söylenenin içinden bölümler koparıp çıkararak, tahrifatlar yaparak demagoji sanatını kullanmaktır.

Leş kargaları bu ülkenin en büyük baş belasıdır. Doğruluk, dürüstlük, namus, vicdan, onların semtine bile uğramamıştır.
Alevi yurttaşlarımız bu ülkenin kandaş toplum geleneğini yaşatmayı sürdüren kadim ve seçkin kitlelerindendir. Onlar, atılan iftiralara, bir kaşık suda koparılan fırtınalara, söz cambazlıklarına kanmayacak kadar uyanık ve aydın insanlardır.
Selam olsun bu ülkenin iyiyi, güzeli, doğruyu savunan, özgürlüğü ve adaleti arayan, gün geçtikçe de el ele, kol kola olmayı başaran güzel insanlarına.
Merdan Yanardağ ve namusu basın emekçileri, kültür insanları yalnız değildir…
Gününüz aydın olsun…
22 Eylül 2025, Alper Akçam

CHP Bursa milletvekili Orhan Sarıbal’dan sert sözler:
“Gücün şımarıklığına kapılanlarla aynı sofrada oturmaktan, aynı çatı altında siyaset yapmaktan büyük üzüntü duyuyorum.”
İŞTE AÇIKLAMANIN TAM METNİ:
“Biz dile ve söze bakmayız; öze ve hale bakarız.”
Hacı Bektaş-ı Veli
Özü çürüyenin sözü de zehirdir;
Zehirle karşılaşınca sustuk,
Sustukça taşlandık.
Bu ülkenin en ağır bedellerini ödeyen, katliamlarda evlatlarını, canlarını toprağa veren; ama onurundan, eşitlik ve adalet mücadelesinden asla vazgeçmeyen Aleviler, bugün aynı nefretin hedefinde.
Kin, kılık değiştiriyor; ama kökü aynı.
Maraş’ın karanlığından, Çorum’un sokaklarından, Sivas’ın alevlerinden geçtik biz.
Yanarak, yakılarak, sürülerek geldik.
Ve hala buradayız.
Hala “eşitlik”, hala “adalet” diye haykırıyoruz.
Aleviler bu ülkenin demokrasi mücadelesinin onurlu taşıyıcılarıdır. CHP’nin ayakta kalmasını sağlayan oyların omurgasıdır.
Ama bugün, partinin kendi içinden 7. Genel Başkanımız Kemal Kılıçdaroğlu’na karşı sürdürülen itibar cellatlığıyla hedef alınan da, sırtına hançer vurulan da yine Alevilerdir.
Ve ne yazık ki bu hançerin pası, partimizin eşitlik ve özgürlük mücadelesine bırakılan kirli bir mirastır.

Alevi toplumuna “Yavuz Sultan Selim’den daha büyük kötülük yaptı” diyerek kin kusanlarla, Alevileri “siyasi cemaat” diye yaftalayanlarla, içlerinden “hain” arayıp duranlarla; “ölsem oy vermem” deyip kırmızı halıyla karşılananların dili arasında hiçbir fark yoktur.
Kimlik, inanç ve yaşam tarzı üzerinden siyaset yapan, ötekileştiren herkes aynı faşist zihniyetin devamıdır.
Fikri Sağlar’dan Hikmet Çetin’e, Orhan Bursalı’dan Merdan Yanardağ ve Levent Tüzel’e kadar, Alevi kimliği üzerinden ülkenin en onurlu ve vicdanlı insanlarından Kemal Kılıçdaroğlu’na karşı yapılan tüm haksızlıkları, iftiraları ve yakıştırmaları kınıyorum.
Medya trolleriyle el ele verip ekranları linç kürsüsüne çeviren, Alevi kimliğini kendi ikballerinin malzemesi yapan yıllarca omuz omuza yürüdüğümüz yol arkadaşlarımızın da bu kirli hesapların parçası haline gelmesini utanarak izliyorum.
Önce kin kusup ardından “yanlış anlaşıldım” gölgesine sığınanları affetmeyeceğiz. Tarih, Meclis Başkanlığı makamını taşımış olmasına rağmen Numan Kurtulmuş ve Hikmet Çetin gibi nefreti körükleyip sonra pişmanlığa sarılanları değil; sözünün ardında dimdik duran, bedeli ne olursa olsun duruşundan vazgeçmeyenleri yazacaktır.
Mesele kongrelerde kimin genel başkan olduğu değildir.
Mesele bu ülkenin onurlu geleceği için ne yapıldığıdır.
Oysa siyaset kimsenin malı değildir!
CHP kimsenin şirketi değildir!
Gerçekten demokratik bir parti iddiası varsa, mezhepçiliği, ötekileştirmeyi, linç kültürünü derhal reddetmelidir.
İnsanları, asıl egemen olduklarında tanırsınız!
Çünkü güç; kötünün zulmünü, iyinin erdemini açığa çıkarır.
Biz bu ülkenin karanlık sayfalarında hep aynı yüzleri gördük.
Dün mazlumken vicdandan bahsedenlerin, bugün zalimleştiğine tanık olduk.
Gücün şımarıklığına kapılanlarla aynı sofrada oturmaktan, aynı çatı altında siyaset yapmaktan büyük üzüntü duyuyorum.
Karanlıkla barışanlar, müzakere edenler aydınlıktan korkup saklanırken, biz hakikatin en keskin ışığında yanmayı göze aldık.
Çünkü bu ülkenin demokratik geleceği ancak adaletin ve vicdanın yol göstericiliğinde kurulacaktır.
Ne mutlu…
Eğri zamanda doğru yerde durabilene.
Kahrolsun faşist, gerici, mezhepçi zihniyet!
Yaşasın eşit yurttaşlık, yaşasın adalet mücadelemiz.

Mevlana’ya sorsanız, “Dost, acı söyleyen değil; acıyı tatlı söyleyendir. Ama böyle bir zamanda susan, sessiz kalan değildir dost olan ”

Öncelikle ifade etmek gerekir ki, AABF yönetimi adına cemevlerine gönderilen ve olağanüstü seçimli kongre talebinde bulunan delege iradesini hiçe sayan yazı, büyük bir haksızlıktır.

Tüzüğümüze uygun olarak demokratik hakkını kullanan delegelerimize yönelik bu dil son derece sorunlu, kibirli ve buyurucu bir iktidar dilidir, Alevîlikle, Alevi erkanıyla bağdaşmaz.

Esas mesele de budur. Çatı örgütümüz AABF yöneticilerine yöneltilen bir eleştiri olduğunda, kırıcı, bölücü, ötekileştirici; kısacası Alevi kültürü ve inancıyla hiç bağdaşmayan zehirli bir dil ve üslup kullanılmamalıdır.

Biz yöneticiler sanatçı değiliz ki sürekli alkış bekleyelim. Yanlış anlaşılmasın, sanatçılar elbette alkışı hak eder, zira alkış onların motivasyon kaynağıdır. Bir yöneticinin motivasyonu ise yapıcı eleştiridir. Demek ki bir eksiğimiz var ki eleştiri geliyor. Ne var ki, eleştiri ve öz eleştiri kültüründen, şeffaflıktan uzak bir yönetim anlayışı AABF’ye zarar vermektedir.

Eleştirinin, öz eleştirinin ve şeffaflığın olmadığı kurumlar çürümeye ve yozlaşmaya mahkûmdur. Peki, bizler bu tehlikeye işaret ediyoruz diye “bölücü” mü olduk?

Alevi kurumları içerisinde öteden beri fedakârca emek veren, maddi ve manevi destek olan canlara ve iş insanlarımıza, sırf bazı yanlış uygulamalara itiraz ettikleri, eleştiride bulundukları ve demokratik haklarını kullandıkları için, Alevi erkanıyla bağdaşmayan bir dile “Alevilerin birliğine saldıran, kirli oyun planlayan, Yezit ve Ebu Süfyan diyen, kurumumuzu ele geçirmeye çalışan kişiler” gibi yakıştırmalar yapılması, adeta onlara “hain” muamelesi edilerek hedef gösterilmeleri asla kabul edilemez. Bu dil Alevi toplumuna zarar verir.

Bizim bütün çabamız, Alevi örgütlülüğümüzün daha dinamik, daha güçlü bir yapıya kavuşması içindir. Ne olağanüstü kongreden ne de yaklaşan olağan kongrenin seçimli yapılmasından kaçınılmalıdır. Sorunlarımızı konuşarak çözmek ve AABF’nin güven tazelemesi en doğru yoldur.

Bu da tüzük gereği, MİSAFİRLERİMİZ’DEN önce DELEGELERİMİZİN söz hakkı olması, soru sorabilmesi ve eleştiri hakkını özgürce kullanabilmesiyle mümkün olur.

İnsan, içinde yaşadığı toplumun bir parçasıdır. Dolayısıyla, toplumun bir parçası olan bireyin çevresinde olup bitenlere kafa yorması en doğal hakkıdır, canlar.

Sadece anlık olaylar değil, geçmişte yaşanmış ve gelecekte yaşanması muhtemel tüm gelişmeler de insanların doğal olarak ilgisini çeker. Çekmelidir de.

Ancak görüyoruz ki, yıllarca bu kurumlarda emek vermiş, sonra tüzüksel hakkını kullanarak AABF Yönetimi’ne veya kollarına aday olmuş ya da olma ihtimali bulunan canlar, her seçim öncesinde ve sonrasında adeta yok edilmesi gereken bir düşman muamelesi görüyor.

Son 40 yıla baktığımızda, dünya ve Avrupa’da büyük değişimler ve dönüşümler yaşandı. Ülkeler, sistemler ve ideolojiler yıkıldı. Doğu Bloku çökerken Balkanlar’da yeni ülkeler kuruldu.

Ülkeler, toplumlar ve sistemler sürekli bir değişim içinde ilerlerken, hatta birçok Doğu Bloku ülkesi çağ atlayarak toplumları için devrim yaratırken, demokratik ülkeler onlarca başbakanı, bakanı değiştirerek yoluna devam etti.

Peki, Alevi toplumunun büyük emeklerle, maddi ve manevi değerlerle 38 yıl önce inşa ettiği AABF çatı kurumumuz, neden bu değişime ve gelişime ayak uyduramadı? Neden 35 yılda sadece 2 başkan çıkarabildi ve neden sonraki yönetimi belirleme yetkisi, kurumların ve delegelerin elinden alınarak, demokratik olmayan 60 kişilik “doğal delege” sistemiyle Avrupa’daki Alevilerin gelişimi ve yenilenmesi engellendi?

Neden dünya değişirken, AABF yöneticileri bu değişime direnerek, “doğal delege” sistemi gibi bir modelle, her şeyin şeffafla tartışıldığı ve yapıcı eleştiriye açık olan çağdaş çoğulcu demokrasiler yerine, Avrupa’nın ortasında Ortadoğu vari, eleştirilemez, tekçi bir yapı inşa edilmek isteniyor

Çatı örgütümüzün yöneticileri, bir “doğal delege” sistemiyle, varlığını 35 yıldır sürdüren bu kurumu değişen dünyaya uyarlamak yerine, 60 doğal delegelik bir modelle Almanya’da 800 bin Aleviyi adeta rehin almış bir konuma geldi. Bunu söylersek belki bize de “hain” diyecekler. İşte bundan ötürü, Almanya’da 60 doğal delegenin 800.000 Aleviyi rehin aldığını söylemeyeceğim.

Ancak soruyorum biz çağdaş Aleviler, ne uğruna, kimin hesabına bu Ortadoğu tipi deli gömleğini giymeye zorlanıyoruz? Avrupa’da kurulmuş ve Alevilerin Avrupa demokrasisi sayesinde son 1000 yıldır arzuladığı haklara kavuşmasını sağlayan bir yapıyken, neden çağdaş demokrasi yerine bir Ortadoğu sisteminin peşinden gidiyoruz? Gelişmemiz, büyümemiz ve kurumsal olarak güçlenmemiz, sırf birkaç kişinin milletvekili olması uğruna mı heba ediliyor?

“Dost, acı söyleyen değil; acıyı tatlı söyleyendir. Ama asıl dost, söyleyendir” der Mevla

Aşk ile,
Müslüm Aktar

Değerli Canlar, Yarenler, Yoldaşlar, Âşıklar ve Sadıklar, Yol talipleri…

Bugün yaşanan tartışmalar, söylenen sözler ve yapılan açıklamalar yalnızca gündelik siyasetin değil, Yol’umuzun, kurumlarımızın ve toplumumuzun içine düştüğü hali de gözler önüne sermiştir. Bizleri yeniden sorgulamaya, hakikat aynasına bakmaya mecbur kılmıştır.

Öncelikle, Fikri Sağlar’ın bir televizyon programında Kılıçdaroğlu hakkında sarf ettiği “Yavuz Sultan Selim’den daha tehlikelidir” sözü terbiyesiz, ölçüsüz ve kabul edilemezdir. Alevi toplumunu derinden incitmiştir. Ancak trajikomik olan, bugüne kadar Sağlar’ın Sivas Katliamı’ndaki şaibeli duruşunu görmezden gelen, onu yıllarca panellere, anmalara davet edenlerin; bugün birdenbire bu söz üzerinden “uyanmış” gibi davranmalarıdır. Bu durum, toplumun değil, makamını korumaya çalışan yöneticilerin samimiyetsizliğini açığa çıkarmaktadır.

İkinci olarak Gazeteci ve akademisyen Dr. Merdan Yanardağ CHP ile ilgili, 15 Eylül “Mutlak butlan” Adı verilen “Kayyum” İstemli mahkeme öncesi bir cümle söylemiş, otuz saniye sonra sözüne açıklık getirmiş, yanlış anlamaları önlemek için de düzeltmiştir. Ayrıca yanlış anlaşılma varsa da Alevilerden özür dilerim demiştir.
Ancak toplam 16 dakikalık konuşmanın sadece 40 saniyesini cımbızla alarak, çarpıtarak, anlam ve bağlamından kopararak Merdan Yanardağ aleyhine başta Nedim Şener ve havuz medyası linç kampanyası başlatmıştır. Burada amaç hem TELE1 kanalının bir bahane ile kapatılması ve Merdan Yanardağ’ın itibarsızlaştırılmasıdır.

Ne yazık ki bazı kurum yöneticilerinin aceleci, ferasetsiz açıklamaları bu oyuna malzeme olmuş, düşmana koz verilmiştir.

Oysa hepimiz biliyoruz ki; Alevilerin kendi genel kurullarında birbirine söylediği sözler çok daha ağırdır. Dolayısıyla mesele bir cümlenin aşırılığı değildir. Asıl mesele, kurumlarımızın içine düştüğü tıkanmışlığın, liyakatsizliğin ve çözülmenin üzerini örtme çabasıdır. Bu bahane, yöneticilerin kendi iç hesaplaşmasını gizlemek için kullandığı bir perdeye dönüşmüştür.

Birinci bildirileriyle düşmana malzeme verenler, ikinci bildiride “düzeltme” adı altında yeni bir çelişkiye imza atmış; “hem arkasındayız, hem düzeltiyoruz” diyerek meseleyi daha da içinden çıkılmaz hale getirmiştir. Bu da TELE1’in kapatılma ihtimalini büyütmüş, toplumun nefes aldığı kanalları daha da tehlikeye atmıştır.

Tüm bu tablo bize şunu göstermektedir:
Kurumlarımız Yol’a göre değil, kişisel çıkarlara göre yönetilmektedir. Ortak akıl yerine benmerkezcilik, istişare yerine dayatma hâkimdir. Oysa Yol’da benlik kurttur. Yol, ikrarla, rızalıkla yürünür. Bugün ise yöneticilerin makamlarını koruma refleksi, toplumun özgürlük mücadelesinin önüne geçmektedir.

Artık yapılması gereken bellidir:
Bu tabloyu yaratanların tek görevi, bu toplumun önünü açmaktır. Alevi toplumunun birliğini ve bütünlüğünü sağlayacak, hak ve özgürlük mücadelesini yeniden örgütleyecek, Aleviliğin özgürleşme mücadelesini daha yukarı taşıyacak liyakatli kadroların önünü açmaktır. AABK inanç, Yol ve Erkân Kurulu Başkanı olarak tavsiyem;
vakit kaybetmeden olağan veya olağanüstü genel kurulların yapılması, toplumun rızalığıyla seçilecek ehil yöneticilerle kurumlarımızın yeniden inşa edilmesidir.

Unutmayalım: Gerçek çözüm, Mervanın oyununa gelmekte değil; Yol’a, erkâna, rızalığa uygun bir örgütlülük inşa etmektedir.

Gönül kalsın, Yol kalmasın….
Yol cümleden, cümlemizden uludur hakikati ve gerçeği ile….
Ecevit Emre