23 Nisan Berlin'de coşkuyla kutlandı

ROTES RATHAUS

23 Nisan Uluslararası Çocuk şenliği kapsamında 25-26 Nisan tarihleri arasında Berlin Alexander Platz’da bulununan Rotes Rathaus önünde yapılan çocuk şenliğinde bayram coskusu yaşandı. Şenliğin ilk gününden itibaren insanlar meydanlara sığmadı.

Yapılan etkinlikler sadece çocuklara değil yetişkinlere de bayram, festival ve eğlence sevinci yaşattı.

Ali Remzi Akkoç/Murat Çelikten, Bingen
Almanya'nın Bad Kreuznach şehrinde yeni bir Alevi İslam Derneği kuruldu. Derneği halka tanıtmak amacıyla Bingen şehri Kempten semtinde bulunan spor salonunda bir etkinlik düzenlendi. Etkinliğe Almanya Alevi İslam Dernekleri Genel Başkanı ve Cem Vakfı Yönetim Kurulu Üyesi Alişan Hızlı, aynı derneğin 2. Genel Başkanı Hakkı Çıplak ile Bad Kreuznach, Bingen ve çevresinde yaşayan alevi vatandaşları katıldı.
Açılış konuşmasını yapan Dernek Başkanı Hamdullah Erbektaş, Planig'daki Cem Alevi Cemaati'nden 7 Mart'ta çeşitli nedenlerden dolayı ayrılarak zaruret üzerine bu yeni oluşumda  dernekleştiklerini belirtti. Peygamber efendimizin (s.a.v.) veda hutbesinde söylediği 'ben size iki şey bırakıyorum, biri Kuran-ı Kerim diğeri Ehli Beytim. Kim bunlara tutunursa kurtuluşa erer' sözünü dile getiren Erbektaş, Ehli Beyt öğretileri üzerine vurgu yaptı.

Tarihce

Hacıbektaş İlçesi, Hacı Bektaş Veli ve Alevilik-Bektaşilik kavramları ile özdeşleşmiş bir beldedir. Hacıbektaş İlçesi’nin ismi Hacı Bektaş Veli’den gelmektedir. Bu beldenin Aleviler-Bektaşiler açısından önemi ise, Hacı Bektaş Veli’nin burada yaşamış olmasından,  bu belde de Hakk’a yürüyüp türbesinin de bu belde de olmasından kaynaklanmaktadır.

       Hacıbektaş İlçesi, Hacı Bektaş Veli ve Alevilik-Bektaşilik bu ilçede iç içe girmiş birbiri ile örtüşmüştür. Hacı Bektaş Veli; Alevi-Bektaşi inancının büyükleri arasındadır. O’nun yaşadığı belde, yaşadığı dergah ve türbesi  o ilçeye adeta kutsal mekan özelliği vermiştir.

       İslamiyet’in aslına en yakın orijinal yorumu olarak kabul edilen Alevi-Bektaşi inancının dinsel büyüklerinden söz etmek gerekirse; Hz. Muhammed, Hz. Ali, Hz. Fatma, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin,  12 İmamlar sayıldıktan sonra sıra Ahmet Yesevi, Lokman Parende ve Hacıbektaş Veli’ye gelir.

       Hacı Bektaş Veli; eski adı Sulucakarahöyük yeni adı Hacıbektaş olan belde de Hakk’a yürümüştür. (Vefat etmiştir.) Bu olay şöyle anlatılır :

Siz de Kuran Kursu açacaksanız;
Siz de çarşafa “evet” diyecekseniz;
Ve en iğrenç olanı: etik olmayanı siz de meşrulaştıracaksanız;

Sizin, AKP zihniyetinden ne farkınız var?
Ve size neden oy vereyim?

Demek dürüst değildiniz… Belki de hiçbir zaman olmadınız.
Laik ve demokrat da değildiniz. Kuzu postuna girip, “vatan, millet, Atatürk, laiklik, dürüstlük” diyerek yıllarca gizlendiniz. En çok da bizleri, Alevileri kandırdınız! Gerçekten rezalet!

Bunun adına “dolandırıcılık” denir! Veya “kalpazanlık!”
Vah oyuma, emeğime, yıllarıma…

CONSTANTİNE-SİLVANUS’U ÜÇ HAMLEDE PİR SULTAN’A ÇEVİRME TEKNİĞİ

Son yıllarda Türkiye’de Aleviliği her yere, her topluluğa ve her inanca bağlama furyası başladı. Birkaç yıldır Hititler ve Luviler revaçta. Hitit tezinin savunucusu Kemal Soyer. Erdoğan Çınar, Kemal Soyer’den daha yiğit çıktı, Alevileri bir anda Hititlerden önceki Luvilere bağladı. Ama bir gerçek var ki, Soyer’in ve Çınar’ın, “Kürt Aleviler Ermeni kökenlidir” diyen Türk Tarih Kurumunun eski başkanı Yusuf Halaçoğlu’nu sollamış olmaları.
Soyer ve Halaçoğlu’nu başka yazılara bırakarak bu yazıda Çınar’ın tezlerini ele alacağım. Pardon, tezleriyle birlikte çevirilerini de ele alacağım. Çınar’ın bilim ahlakı yönünden hangi derecede olduğunu okurlar takdir edecek.

Ayhan Aydın

Kendisiyle daha önce de yüz yüze bir söyleşi gerçekleştirdiğim, dede-baba, Alevi-Bektaşi arasında bir fark görmeden, önemli olanın bu felsefenin de temelinde olan, kamil insana ulaşmak için çaba harcamak olduğunu, her zaman dile getiren, gönül insanı, hizmet eri, örnek bir dede ve babamız, yani bir Alevi-Bektaşi inanç önderi olan Hüseyin Dönmez’i, bu vesileyle bir kez daha saygıyla anıyor, hatırası önünde saygıyla eğiliyorum.

Bizi iri kirazları başında sallanan kiraz ağaçları altında karşılayan Hüseyin Dönmez; bizler Aslan Baba oğullarındanız, Şeyh İsmail Ocağı’ndanız, bizler Hacı Bektaş’a, Güvençlere bağlıyız, çözemediğimiz sorunları onlar çözer, diyor. Bizde dedelik seçimle olur, dedem zakirmiş, babam Mehmet Dönmez 40 yıl posta oturdu, yeni bir mürşit seçimi eskisinin hastalanması veya ölmesiyle olur, mesela babam çok hastalanıp ameliyat olmuştu, talipler toplandı kendi aralarında karar aldılar beni dede seçtiler, ben istememiştim, zakir olmak istiyordum ama beni dede seçtiler. Dede bizde en büyükler içinden seçilir. Burada kadınlar çok önemlidir, kişinin hanımı kabul etmezse dede olunamaz. Bizde halk içinden seçilen dedeyi mürşidimiz onaylar. Ben 20 yıldır dedelik yapıyorum. Genelde bizler her Cumartesi toplanırız. Bizde 12 post, 12 hizmet, 12 erkan esastır. Mürşidim Muhammed, Rehberim Ali’dir. Bizde musahiplik yok. Bana göre dedenin de babanın da birbirinden farkı yoktur. Bizim köy 500 hane, 150 hanesi Alevidir. Benim 20 çift talibim var, diye görüşlerini özetliyor, dede.

Köyde bulunan Hakk Erenlerden Aslan Baba Türbesi yanına ise görülmeye değer bir cemevi yapılmış. Aslan Baba Türbesi’nin ve civarındaki yapıların, çok uzun yıllar önce yapıldığı taş işçiliğinden anlaşılıyor. Gerçi buralarla ilgili detaylı bilgiyi veren değerli yazarımız Veli Asan’ın çalışmaları yerel yayın organlarında çıkmış daha önce. Bir ışık içindeki cemevi ise gelip buyrun çalın sazlarınızı, ey mihmanlar der gibi... (Hüseyin Dönmez Dede (1940), 24 Haziran 2002, Isparta Merkez, Yakaören Köyü)

Söyleşi:Ayhan Aydın

Hakkı Saygı, Bektaşi (Babai) babaları içinde ayrı bir yeri, ayrı bir rengi olan değerli bir insanımız.
Kendisine özel yarattığı düşünce dünyasında, kültürel ve felsefi derinliği barındıran bir yapısı da var.
Çok köklü Alevi ocaklarından Seyyid Sultan Süceattin Veli Ocağı / Dergahı’na bağlı olarak, bu ocağın bir rehberi olarak, babası olarak otuz yıldır posta oturup, cemler yürüten; aynı zamanda Alevi/Bektaşi inancıyla ilgili bilgileri bir araya getirip bir sentez yapma uğraşısında olan Hakkı Saygı’yla söyleşimin yararlı olacağını umarım.


Kendinizden, yaşamınızdan bize kısaca bahseder misiniz?

24 Şubat 1932 yılında Bulgaristan’ın, Silistre kasabasına bağlı Dulova yakınlarında ki, Kolobina Köyü’nde doğdum.
1935 yılında ailemle birlikte Türkiye’ye göç ettim.
1935-1951 yılları arasında Tekirdağ’a bağlı Hayrabolu’nun Duğcalı köyünde yaşadım.
1951 yılında ailemle birlikte İstanbul’a göç ettik. Köyümüzde okul çok geç açıldığı için, okuyamadım. Ancak, İstanbul’a geldiğimde, okul dışından imtihana girerek ilkokul diploması aldım.
Askerlikten sonra, özel bir kursu bitirerek, uluslararası telsizci olarak önce Yeşilköy Meteoroloji memurluğuna, daha sonra da Devlet Hava Meydanlarına telsizci olarak girdim. Daha sonra bir yıl içinde ortaokulu, iki yılda da liseyi bitirerek üniversiteye girdim. Edebiyat okumayı arzu etmeme rağmen Ticari İlimleri seçtim. Memuriyetimin 4 yılı İzmir’de, 7 yılı Trabzon’da geçti. 1968’den 1979’a kadar hava trafik kontrolörü olarak Yeşilköy Hava Limanı’nda görev yaptım.

Aşağıdaki bilgilere dayanarak, iki yüz kırk beş yıl öncesine kadar Şüceaddin Veli Dergâhı’nın başında bulunan post-nişinler ve bugün dergâhın başında bulunan Nevzat Demirtaş Dede.

Sultan Seyid Battal Tekkesi’nde Pir Mehmet Dede, onun Hakk’a yürümesinden sonra yerine oğlu Ali İlhâmi Dede geçiyor.

            Sultan Şüceaddin Veli Tekkesi’nde Mehmet Şüceaddin Dede ve onun Hakk’a yürümesinden sonra yerine oğlu şair Ali Rıza Hadi Dede geçiyor. [1]

            Sadrazam Yusuf Kâmil Paşa’nın zevcesi Zeynep Hanım, ikrar bent olmak için, yukarıda isimleri geçen Pir Mehmet Dede ile Mehmet Şüceaddin Dede’yi, İstanbul’a çağırmış ve dedeleri misafir olarak konağında aylarca alıkoymuştu.

Anadolu’nun en maruf iki post-nişini olan bu mümtaz şahsiyetleri görmek emeliyle, İstanbul’un hemen bütün Bektaşileri, güruh güruh ziyaretlerine gelmişler. Bu vesile ile Zeynep hanımın konağında müteaddit Bektaşi âyinleri açılmıştır.

Mustafa Cemil Kılıç

Kızılbaşlığın devlet deneyimi olan Safevi Türkmen Devleti, 9 Eylül 1502 tarihinde Şah İsmail tarafından Anadolu ve Kafkasya’daki Türkmen aşiret ve boylarının desteği ile Tebriz’de kurulmuştur. Safevi Devleti, Türk / Türkmen Alevilerinin tarihteki biricik devletidir. Bu anlamda Aleviliği, Kızılbaşlık olarak ilk kez siyasal düzen haline getiren yani devletleştiren büyük kahraman, büyük Türkmen başbuğu, Türk tarihinin en yüce şahı Şah İsmail Hatai Hazretleridir. Bundan dolayıdır ki, onun adı Alevi toplumu arasında çok seçkin bir yere sahiptir. Dikkat çekici bir diğer nokta da Şah Hatai’nin devlet kurduğunda 15 yaşında olmasıdır. Şah İsmail, devleti ilan ettiğinde 12 imam adına hutbe okutmuş, bastırdığı paralara 12 imamların adını yazdırmıştır. İslam’a girmek için söylenen “ Kelime - i Şehadet “ in sonuna “ ve eşhedü enne Aliyyen veliyyullah “ ifadesini ilave etmiştir. Ebu bekir, Ömer, Osman, Muaviye ve Yezid gibi isimleri yasaklamıştır. Hazreti Muhammed ve onun ehlibeytine büyük bir sevgi ve saygı bağlarıyla bağlandığını tüm icraatlarında göstermiştir.

Söyleşi:Ayhan Aydın

Türkiye’nin önde gelen halk ozanlarından birisiniz. Sevgili Mahzuni Şerif, bize yaşamınızdan bahsedebilir misiniz?
Ben bilindiği şekliyle 1960’lı yıllarda gündeme gelen bir halk ozanıyım. 1939’da Kahramanmaraş iline bağlı Afşin Kazası Berçenek Köyü’nde doğmuşum. Dedelerim Elbistan ovasına 18. yüzyılda Hatay’dan gelmişler. Hatay da, Tunceli Hozat’tan gelmiş bir Horasan köküdür.
1960’ta ordudan ayrıldıktan sonra, Türk halk şiirine ve halk sanatına gönül verdim. Özellikle Pir Sultan Abdal halk ozanlığı işlevimde öz misyonumu teşkil etmiştir. Onun halktan yana kavgası, ezilmişler için duyduğu ilgi, aynı kıvançta beni de sarmıştır.
1950’li yıllarda başladığım saza, cemlerde ve görgü ya da muhabbet anlarında edindiğim engin öğretileri de katarak halk ozanları safına girmiş oldum. Ve dediğim gibi tarihi halk ozanlığı misyonuna duyduğum bozulmaz saygı zaman zaman, çağımızda kendini gösteren halkçı ve demokratik kavgayı da

Murtaza DEMIR

Rahmetli Âşık Veysel’in arkadaşlarıyla birlikte Akdeniz Bölgesi’ne yaptığı bir turne sırasında, kaldığı otelde parası çalınır.

Yakın tanıyanların anlattığına göre olay şöyle gelişir: rahmetli her konuda olduğu gibi para konusunda da temkinli ve oldukça tutumludur. Turnelerde özellikle de cüzdanını garantiye almayı hiç ihmal etmez. Her akşam yatmadan önce cüzdanını çıkarıp parasını sayar, tekrar ceketinin cebine koyar, sonra ceketini katlayıp yastığının altına alır ve öyle yatar.

Sadece bu mu? Hayır… Hem kendisinin hem de odayı paylaştığı turne arkadaşlarının emniyeti bakımından ilave önlemler de alır: oda kapısını kendisi kapatır, içeriden kilitler, anahtarı da cebine koyar. Tarsus’ta parasının çalındığı gün, otelde yine bütün

Dağ gibi, karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.

Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.

Vurulduk ey halkım, unutma bizi...

Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...

Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi, taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...

Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu.